Dankbaar | Moederleven | Persoonlijk

Dankbaar: Borstvoeding kunnen geven

21 november 2017

Voor mij is het niet meer dan logisch dat ik mijn kind borstvoeding zou gaan geven. Mijn lichaam maakt immers melk speciaal voor mijn kind en aangezien ik niet rook, drink en/of medicijnen gebruik ga ik ervan uit dat mijn melk het beste is voor haar. Bij mijn zoon is het helaas niet gelopen zoals ik hoopte. Het geven van borstvoeding wordt als iets vanzelfsprekends gezien maar inmiddels weet ik beter. Ik geloof niet meer in die blije promotieverhalen bij voorlichtingsbijeenkomsten. Bij mijn dochter wilde ik het toch heel graag opnieuw proberen, maar ik was onzeker geworden of het mij en mijn dochter zou lukken.

Verbinding

Inmiddels is mijn kleine meid al twee maanden oud en nog steeds krijgt ze mijn melk. Het voelt heel onwerkelijk. Ze is van 3,3 kilo naar 4,6 kilo gegaan enkel en alleen dankzij mijn melk. Negen maanden lang was ze met mij verbonden via de navelstreng. En nu gaat die verbinding gewoon door. Zonder mijn melk leeft mijn kind niet en die gedachte is bizar. De onzekerheid is overigens  weg, ik weet dat ik melk heb en ik weet dat ik genoeg heb. Het fascinerende aan borstvoeding is hoe het zich aanpast aan de behoeften van je kind. Soms gaat dochterlief clusteren, vooral aan het begin van de avond en dan wil ze wat vaker even een paar slokken melk. Af en toe heeft ze een regeldag en dan is het eraan toegeven en haar vaak aanleggen. Borstvoeding kent veel voordelen voor mijn kind en ik ben dan ook dankbaar dat het me nu wel lukt. Om maandenlang zeven – acht keer per dag te kolven zoals ik voor mijn zoon deed, zag ik niet meer zitten, zeker niet nu ik ook een rondlopende peuter heb. Gelukkig is het ook niet nodig.

Opstartproblemen

Bij de eerste keer waren er de nodige opstartproblemen die ik nu nauwelijks heb gehad. Ik had bijna geen last van kloven en de stuwing werd niet zo ernstig dat ik borstontsteking dreigde te krijgen. Dochterlief dronk gelijk goed aan de borst en ze meldde zich steeds keurig op tijd voor een volgende voeding. Na de eerste week was het toch even weer spannend, want dat was het punt waarna borstvoeding bij mijn zoon helemaal misging. Maar mijn dochter bleef zich melden, de melk bleef stromen. Nu leeft ze al negen weken van mijn melk en dat vind ik enorm bijzonder. Mijn vertrouwen in mijn lijf is hiermee ook terug. Mijn lijf kan het dus wel.

Genieten

Als ik haar op bed voed, kan ik ons zien. Tegenover ons bed staat namelijk onze kast met een spiegeldeur. Het blijft voor me grappig om ons zo te zien. Om haar heerlijk op een kussen te zien liggen terwijl ze drinkt. Ook als ik naar haar kijk tijdens het voeden vind ik het grappig en fascinerend tegelijk. Hoe ze zoekt, soms door heel wild met haar hoofd te schudden, en aanhapt. Hoe ze wegsukkelt en haar oogjes half sluit. Hoe ze haar hand tot een vuist maakt en dan weer laat ontspannen, hoe ze haar hand op mijn borst legt en dan weer op haar zij laat liggen. Ondanks dat het aanhappen wat pijnlijk is, geniet ik van deze momentjes samen met haar. En ’s nachts is het lekker makkelijk; dan leg ik haar zo uit bed aan de borst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *