Doorbroken taboe

Doorbroken taboe: Als je baby onrustig blijft

25 oktober 2017

 

Hoera, mijn dochter was geboren. Eindelijk. Wat waren we op slag verliefd op dit wormpje. De eerste week vloog voorbij. Ze sliep heerlijk, ze dronk goed, ze poepte luiers vol. De kraamverzorgster deed haar ding en vertrok na een week. Toen begon het.

 

Krampen

Toen het huilen begon vermoedde ik dat het haar darmen waren. Darmkrampjes zijn niet ongebruikelijk bij pasgeboren kinderen. De darmen zijn immers nog niet rijp. Met alle geduld probeerde ik haar te troosten en haar rust te geven. Ik bood haar de borst, ik wiegde haar op haar buik, ik ‘ fietste’ met haar beentjes, ik droeg haar in de draagzak. Als ze eindelijk in slaap viel, probeerde ik haar in bed te leggen. Dit was meestal weinig succesvol; na een paar minuten begon het huilen weer. Mijn man kocht Infacol, maar zicht- en merkbaar effect bleef uit.

Het zijn niet altijd darmkrampen. Na zo’n twee weken leken de krampjes namelijk wat minder te worden. Mijn dochter vindt haar rust niet. Ze is heel alert en kan moeizaam toegeven aan haar slaap. Ze hoort en ziet allles. Aanvankelijk had ik alle geduld. Na weken de hele dag bezig te zijn geweest met haar en gebroken nachten te hebben gehad, was ik gewoon moe, gefrustreerd en gestresst. Op een gegeven moment rolden de tranen over mijn wangen. Ik hou zoveel van mijn dochter, en ik doe zo mijn best voor haar, maar het huilen en de onrust blijft.

 

Proberen, proberen, proberen…

Toen ze een maand oud was, hadden we een afspraak bij het consultatiebureau. Ik had tranen die in mijn ogen prikten toen ik aangaf dat mijn dochter zo huilerig en onrustig is. Ons werd aangeboden dat iemand zal langskomen om ons kindje anders in te bakeren. Die middag werden we al gebeld en een paar daagjes later kregen we bezoek van een dame. We kregen inbakerdoeken van De Bakermat te leen en kregen hierbij instructies om ze juist te gebruiken. Veel verschil merkte ik helaas niet. Ik moest haar alsnog bij me nemen om haar in slaap te krijgen. Inmiddels zijn de doeken teruggebracht en baker ik mijn dochter in met twee hydrofiele luiers.

Ook ben ik toch een speen gaan gebruiken. We hebben een van Difrax, maar mijn dochter reageert hierop weinig enthousiast. Als ik haar die speen wil geven, kijkt ze me aan alsof ze wil zeggen ‘wat moet ik hiermee?’ Inmiddels heb ik de soothie speen van Philips Avent gekocht en die pakte mijn dochter gelijk. Qua vorm doet deze speen me het meest aan een tepel denken en wellicht voelt dat voor mijn dochter ook zo. Een voorstander van de speen zal ik nooit worden, maar als het niet anders kan, wijk ik van mijn principes af. Deze speen is net in gebruik, dus we moeten zichtbaar effect afwachten.

Het hanteren van Harvey Karp’s methode helpt haar vaak kalmeren, maar haar stil in bed krijgen lukt daarmee niet. Bij deze methode volg je vijf stappen om je kindje te kalmeren. Inmiddels laat ik haar ook naar het zogenaamde ‘witte ruis’ luisteren, maar wederom moeten we het effect hiervan afwachten. Het moge duidelijk zijn… we proberen vanalles om haar meer rust geven zodat ik ook meer rust krijg. Alleen, ik heb nog een kind. ‘Gelukkig’ is mijn man momenteel werkloos waardoor hij veel met mijn zoon bezig kan zijn. Dat ik door mijn dochter’s onrust ook niet tijd en aandacht heb voor mijn zoon, maakt dat ik me schuldig en gefrustreerd voel.

 

Volhouden

Het huilen schijnt een piek te hebben tussen 6-8 weken. Mijn dochter is al voorbij de zes weken, maar ik zal afwachten tot ze acht weken is. Wordt het dan nog niet beter, dan zal ik de huisarts raadplegen of er geen fysieke oorzaak is. Want een paar dagen een huilerig en onrustig kind is te overzien. Het is vermoeiend, lastig, maar het is nog te trekken. Als het huilen week na week maar doorgaat, en je kindje vindt maar geen rust, en je nachten zijn gebroken, en er is nog een kindje, wordt je als moeder niet alleen uitgeput, maar ook gefrustreerd en gestresst. Dat pasgeborene vind ik zo’n mooie fase, maar door mijn dochter’s onrust kan ik er helaas niet van genieten. Ik overleef. Ik ben al een paar keer ingestort omdat het me teveel is geworden. Soms voel ik me waardeloos als moeder. Op zulke momenten vraag ik me af wat ik fout doe. En toch, toch blijf ik tegen mezelf zeggen ‘het is een fase, het gaat ooit voorbij, het is een fase, het gaat echt ooit voorbij’. Immers, niets staat voor eeuwig vast, niets blijft eeuwig hetzelfde. En met deze gedachte houd ik me op de been en ga ik door, want mijn kinderen hebben me nodig.

Herken jij in mijn verhaal? Hoe ging jij om met je huilerige en onrustige kindje? Wat hielp en wat niet? Praat mee!

Only registered users can comment.

Geef een reactie