Kinderen | Moederleven | Persoonlijk

Moederleven: Als je baby onrustig is

7 december 2017

Eerder schreef ik al over mijn onrustige dochter. Inmiddels is ze voorbij de twaalf weken en ze gaat richting de drie maanden. Heeft de tijd geholpen en is er meer rust? Vandaag even een update over hoe het nu gaat.

Dutjes

Dochterlief is nog wat onrustig, maar het gaat een stuk beter. Waar ze voorheen absoluut niet in haar bedje wilde slapen overdag, lukt dit haar sinds ze acht weken met enige moeite wel. Ze doet meestal korte slaapjes. Ik las in het boek Slaap! van kinderslaapcoach Susanne Willekes dat een baby slaapcycli van 45 minuten heeft. Mijn dochter haalt die 45 minuten nu vaak wel en tukt dan verder tot een uur. Of ze haalt de 45 minuten net en dan slaapt ze niet verder. Maar ze slaapt! Ook las ik in het boek dat een baby van haar leeftijd een uur tot maximaal anderhalf uur wakker mag zijn. Ook dit lukt vaak helaas niet, al probeer ik goed op vermoeidheidssignalen en op de klok te letten zodat ze op tijd richting bed gaat. Echter, lettten op de klok helpt wel. Ik trek op een gegeven moment de grens en dan gaat ze naar bed. Eenmaal over haar grens heen wordt het enorm lastig om mijn dochter in slaap te krijgen.

Wiegen

Los van de korte slaapjes slaapt ze niet zelfstandig in. Heel soms lukt dit wel, maar dit is echt een uitzondering op de dagelijkse gang van zaken. Ik wieg haar meestal in mijn armen. Meestal huilt mijn dochter dan wel, maar ik heb liever dat ze bij mij huilt. Dit omdat ik haar het gevoel wil geven dat ik er voor haar ben en haar niet alleen laat. Ik wil dat mijn dochter leert dat ik haar altijd zal helpen. Maar dit heb ik ook liever omdat ik weet dat haar in bed laten huilen gewoonweg niet werkt. Ze blijft dan huilen. Dan heb ik liever dat ik haar dicht bij me houd en haar wieg. Als ze echt overstuur is wil sussen wel eens het huilen doorbreken. Als ze begint weg te sukkelen leg ik haar in bed. Meestal wordt ze daar weer wakker van, maar dan leg ik mijn hand op haar borst waarmee ik haar zachtjes wieg, en mijn andere hand op haar hoofd waarmee ik haar aai. Meestal lukt het zo haar in slapend in bed te krijgen, soms moet ik dit alles herhalen en haar weer in bed leggen.

Mijn dochter is erg alert. Ze reageert op wat ze ziet en hoort. Sinds een week wordt ze al bewuster, ze lacht en kraait als ze ons ziet. Het is echt een blij kind, zeker als een genoeg slaap krijgt. Ze wil ook niet toegeven aan slaap wanneer ze moe is. Het leven is te leuk! Door haar vast te houden hoop ik haar te leren loslaten. Ze weerspiegelt hierin mij en dat is best confronterend. Ik vermoed ook dat haar alerte aard haar ook snel doet ontwaken. Mijn dochter wordt overigens niet meer ingebakerd. Ze slaapt sinds acht weken in een slaapzak. Na haar eerste twee vaccinaties mocht ze niet ingebakerd worden en dat heb ik nadien ook niet meer gedaan. Mijn dochter vond ingebakerd zijn niet leuk en het hielp ook niet.

’s Avonds

Aanvankelijk sliep ze ’s avonds makkelijk in. Ze kwam een aantal keer voor melk maar verder was ze rustig. Dit is moeizamer geworden, maar op dit moment wordt het weer beter. Ze had een tijdje dat ze juist in de vroege avond best onrustig en onduidelijk in wat ze wil. Het gebeurde vaak genoeg dat ze na lang huilen melk wilde, maar bij eerder aanbieden van de borst ze nog harder ging schreeuwen. Dit was erg vervelend en vermoeiend omdat ik natuurlijk al een zoon heb. Ik kon zo niet koken, geen aandacht geven aan mijn zoon en hem geen eten geven. Het gebeurde ook steeds vaker dat ik tot acht uur met haar bezig was, en dan eigenlijk mijn zoon naar bed moet brengen. Als ze pas om acht uur stil in bed lag, kon het zomaar zijn dat ik drie uur bezig was met haar.

Inmiddels is ze weer wat rustiger ’s avonds. Ik ben nog steeds wel tussen 6 en 8 uur met haar bezig, maar het huilen is veel minder. Ze kijkt rustiger om zich heen en geeft duidelijker aan wat ze nodig heeft. Nog steeds is het wel lastig dat ze een aantal keer melk wil drinken omdat ik dan eigenlijk niet kan koken en rustig mijn zoon eten kan geven. Toch vind ik het zoals nu prima.

Verlof

Doordat ze mijn tweede kind is vind ik het best pittig. Ik hou van mijn dochter en ik vind haar geweldig. Maar dit onrustige is wel berhoorlijk lastig geweest. Ze kan momenten hebben dat ze onbedaarlijk huilt, tot wel een uur lang. Nog steeds. Toch is het genieten eindelijk begonnen. Ik heb een leuke peuterpuberzoon en ik heb een knap wormpje. Elke dag werk een programma af en schakel ik tussen de kinderen. Hoewel het behoorlijk intensief is, is dit wat ik het liefste doe: moeder zijn. Nu mijn dochter wat rustiger is geworden geniet ik weer van mijn taak als moeder.

Ik heb na lang denken wel gekozen om nog een maand ouderschapsverlof te nemen. Over mijn opleiding ben ik er nog niet over uit of ik het af ga maken of toch niet. Mijn bevallingsverlof is namelijk op haar eind maar ik voel aan alles dat zowel ik als mijn dochter er nog niet klaar voor zijn. Mijn dochter heeft mij nu nog hard nodig en ik ben nog te moe en te weinig geland om weer het gewone leven van alledag op te pakken. Ik wil niets forceren en mezelf onnodig uitputten om ooit toch in te storten. Dan liever nu investeren in mezelf en mijn gezin, dat zal op langere termijn toch beter zijn.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *