Moederleven

Moederleven: De ‘altijd-alles-strijd’-fase

25 november 2017

Mijn zoon heeft het goed te pakken. Hij is heerlijk aan het peuteren geslagen. Driftbuien en intense huilbuien de hele dag door. Of het een sprong is of een fase, en of het al bijna voorbij is of nog lang gaat duren, we moeten het afwachten.

Opstaan

Het begint al in de vroege morgen. Hij wil niet dat ik de slaapzak openmaak. Vervolgens wil hij niet uit bed getild worden, maar als ik dan de kamer uitloop gaat hij boos klagen. Tot zover gaat het eigenlijk wel prima. Maar het verschonen is een ramp geworden. Neerleggen op de commode: huilen en vechten. Uitkleden: Drama. Verschonen: Huilen, vechten, schreeuwen, alles. Aankleden: Drama. Dan til ik hem op, snikt hij na en breng ik hem naar de woonkamer. Ik heb geprobeerd hem staand om te kleden. Dit ging aanvankelijk goed, hij liep wat rond en liet mij ondertussen zijn kleren aan doen. Maar dit wil hij ook niet meer, hij wil niet dat ik hem aankleed en gaat boos zeuren. Dan kies ik er toch voor om hem gewoon op de commode te leggen.

Verschonen

Dan kan het gebeuren dat hij een stinkende poepluier heeft. Hij lijkt hiervoor te schamen, want hij wil dan niet meer komen als ik hem roep. Als ik hem eindelijk heb gevangen begint het weer: huilen en heftig verzet. Eenmaal op de commode begint alle drama opnieuw, maar dan nog erger. Poepluiers verschonen is echt een rotklus geworden. Ik probeer te voorkomen dat alles onder de poep zit en dat mijn kind niet zijn nek heeft gebroken omdat hij zich van de commode af heeft geduwd. Mijn zoon verschonen is een workout geworden. De sportschool is niets hierbij.

Ik vind het tijd om hem zindelijk te gaan maken. Maar hoe dat te doen, ik weet het niet. Daarbij heb ik door mijn onrustige babydochter al zo weinig tijd voor mijn zoon. Waar ga ik de tijd en energie vinden om met hem te oefenen?

Altijd alles strijd

En dan zijn we er nog niet. Verzet om aan tafel te gaan, verzet om in de buggy te moeten, verzet om alles. Na het badderen hem rustig afdrogen, ho maar. Ineens vindt meneer het maar stom en dat moeten we weten ook. Ik had het niet verwacht, ik verwachtte dat ik hem kort zou houden en streng zou optreden zoals ik altijd heb gedaan. Maar ik moet gewoon lachen om die dikke tranen omdat hij niet nog een hapje aardappelpuree wil. Ik moet lachen om al die drama en strijd om niets. Tegelijkertijd vind ik het zielig voor mijn kind. Ik besef me dat hij vooral zichzelf in de weg zit. Het is frustratie door onmacht en onbegrip. Ik hoop voor hem, maar ook voor ons, dat hij snel weer gaat genieten van het kind-zijn. Dat het verschonen zo gepiept is en hij weer lekker kan spelen. Dat hij begrijp wanneer hij terug in de buggy moet omdat het dreigt te gaan regenen. Want zoveel ellende om niets, wat een zwaar leven heb je dan.

 

Geef een reactie