Moederleven | Persoonlijk

Moederleven: Waarom 1 kind hebben zo makkelijk was

18 november 2017

Tot twee maanden geleden was ik moeder van een kind. Toen werd mijn dochter geboren en waren we een gezin van vier geworden. Nu besef ik me ook des te meer hoe veel makkelijker het was met maar een baby, met maar een dreumes. Hoe graag ik een tweede wilde en hoe blij ik ben met mijn dochter, soms mis ik het wel om mama te zijn van een kind. Bekeken vanuit het perspectief van een moeder van twee kinderen onder de twee jaar, is dit waarom 1 kind hebben toch wel makkerlijker was.

Een zorg

Met maar een kind heb je maar een zorg. De hele dag let je maar op een klein mensje. Er hoeft een kind naar of uit bed, er hoeft een kind melk of een boterham, er hoeft een kind naar buiten, enzovoorts. Het was wennen om moeder te zijn, maar daarna ging het als vanzelf. Zeker tot zes maanden vond ik het, achteraf bekeken, het best makkelijk. Pas vanaf zes maanden gingen we onze zoon fruithapjes geven, en later werd dat uitgebreid met meer vast voedsel. Nu moet ik op twee kinderen tegelijk letten. Mijn zoon komt overal, klimt moeiteloos op de stoelen en hij vindt ieder dingetje dat op de grond ligt interessant en lekker. Kan hij niets pakken? Kan hij niet vallen? Kan hij zich niet ergens aan bezeren? Heeft hij niets raars in zijn mond gestopt? En tegelijk moet ik een oog bij mijn dochter laten om te kijken wat ze doet en nodig heeft.

Kind naar bed = rust

Mijn zoon is ook altijd een opgewekt blij kind geweest, en dat hielp mij als pas geworden moeder enorm. Als baby kreeg ik hem nauwelijks in bed, maar hij klaagde gelukkig vrij weinig. Naarmate hij ouder werd ging hij juist vaker en makkelijker naar bed. Als hij eenmaal sliep, was het even klaar. Ik had even pauze en kon dan even lui op de bank ploffen of Youtube-video’s kijken. Of juist even schoonmaken zodat ik ’s avonds gewoon lekker kon zitten met een kop thee. Dat gaat nu dus niet meer, als de een slaapt is de ander wel wakker. Soms, heel soms is het even echt stil. Die momenten zijn heerlijk, maar ontzettend zeldzaam. Mijn dochter is ook nogal onrustig en ontzettend alert, ze wil niet slapen en vecht er net zo lang tegen tot ze niet meer kan. Daardoor heb ik tot het avond wordt vaak geen moment rust of anders hooguit een paar minuten. Waar ik met een kind ook ‘uit’ kon staan, sta ik nu altijd ‘aan’. Er is altijd wat te doen.

Nooit handen tekort

Met een kind heb je geen handen tekort. Als je kind huilt, kun je meestal gelijk naar hem toe om te kijken wat er is en of je hem moet troosten. Als je kind moet eten, kun je dat ook rustig doen. Met twee kinderen is dat voorbij. Laatst wist mijn zoon op een stoel te klimmen en zo op de eettafel te komen. Ik zat op de bank mijn dochter te wiegen en ik kon even niets dan toekijken hoe meneer op de tafel stond te dansen. Maar het wil ook gebeuren dat ze allebei moeten eten of ze moeten beiden naar bed. Vooral vroeg in de ochtend is het spitsuur. Of ze worden gelijktijdig wakker of de kleine dame moet naar bed als mijn peutertje uit bed gehaald moet worden. Ook in de vroege avond is het maar druk. Kon ik met alleen een baby denken “we eten wel wat later vandaag”, met twee gaat het niet meer. Want inmiddels is mijn eerste kind al negentien maanden en eet hij gewoon mee met wat de pot schaft. Hij moet dus op tijd aan tafel en op tijd naar bed. En juist vroeg op de avond is het mijn dochter die dan wat vaker een beetje melk wil voordat ze gaat slapen. Koken en op tijd eten is hierdoor echt een uitdaging geworden.

Minder gedoe

Met een kind heb je ook simpelweg minder gedoe. Wilde ik mijn zoon mee naar buiten nemen, dan keek ik naar zijn ritme. Omkleden, jas aan, in de wagen, klaar. Met twee kinderen zijn er twee ritmes. Of de kleine meid ligt nog heerlijk te tukken (wat een uitzondering is en daarom laat ik haar liever ook liggen) of zoonlief moet nog een boterham. Of hij heeft een poepluier of ze wil toch nog melk. Dan heb ik het nog niet gehad over het klaarmaken van alles en iedereen om naar buiten te kunnen. Eenmaal buiten zijn er twee kinderen die kunnen gaan huilen, die honger kunnen krijgen of die een poepluier gefabriceerd kunnen hebben.

Ik zou geen mama meer willen zijn van alleen mijn zoon. Daarvoor ben ik te blij en te gelukkig met mijn dochter. Wel vind ik het een stuk intensiever dan met een kind en soms mis ik die tijd wel.  Wie herkent zich hierin?

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *