Moederleven | Opinie

Opinie: Oma wil niet oppassen

2 december 2017

Ze worden de weiger-oma’s genoemd. Vrouwen die niet op hun kleinkinderen willen passen. Een gevoelig onderwerp, lijkt mij. Een onderwerp dat gegarandeerd discussie opwekt, en dat uitte zich in een aantal interviews en columns die ik heb gelezen van zulke vrouwen. Maar moeten zij zich verdedigen? Is het zo erg dat ze weigeren op te passen?

 

Noodzaak

Ik heb hier weinig familie. Mijn buitenlandse afkomst en dat van mijn man zijn hier de oorzaak van. Eigenlijk hebben we alleen mijn ouders en zijn broer. Mijn moeder is huisvrouw, met haar 55 jaar vrij jong en haar kinderen zijn grootgebracht. Ze en ook mijn vader zijn ontzettend blij met onze kinderen. Een groot geluk omdat ik vrij onverwacht en ongepland zwanger en later ook moeder ben geworden. Mijn ouders willen niets liever dan dat mijn kinderen bij hun komt. Sterker nog, het liefst blijven die ook logeren!

Twee maanden na de geboorte van mijn zoon ging ik werken via twee uitzendbureaus. Een baan daarvan was in een wasserij, het was productiewerk. Ik moest elke dienst om zeven uur beginnen, dus ik stond om vijf uur op en om zes was ik onderweg. Hoe zou ik in hemelsnaam kunnen werken als mijn moeder mijn kind niet zou opvangen? Ze haalde mijn zoon in de avond al op, hij ging vervolgens heerlijk slapen bij zijn oma en de volgende dag had ik geen zorgen over mijn kind. De opvang is gewoonweg zo vroeg nog niet geopend. In mijn geval was een ‘oppas-oma’ noodzakelijk. Echter, dat wil niet zeggen dat ik mijn moeder ooit zou dwingen. Als ze het niet had gewild, had ik dat te accepteren. Mijn moeder was wel echt mijn redding.

Als ze ‘nee’ had gezegd

Ik heb altijd in deeltijd gewerkt. Een bewuste keuze. Omdat ik in deeltijd werkte, heb ik niet het gevoel gehad dat ik teveel van mijn moeder vroeg en haar met het oppassen belastte. Als ik wel voltijd had gewerkt zou ik wellicht wel nagedacht hebben over de kinderopvang of een gastouder, omdat ik wel vindt dat er een grens is tot waar je je moeder mag vragen om voor je kind te zorgen. Al zou het natuurlijk anders zijn als ik ook een schoonmoeder had die kon en wilde oppassen, dan had ik mijn kind wellicht een paar dagen bij de ene oma en een paar dagen bij de andere oma kunnen herbergen.

Ik kan wel begrijpen als mijn moeder geen zin in had gehad om zo vaak op te passen. Ze heeft immers twee kinderen grootgebracht en dat is een zware taak, weet ik nu ik zelf moeder ben. Ik kan me best voorstellen dat ze gewoon de rust wil, en hooguit af en toe een logeerpartijtje leuk vindt. Mijn moeder is huisvrouw, maar ze had ook een baan kunnen hebben. Ik zou haar toch niet kunnen dwingen haar baan op te zeggen omdat ze maar mijn kinderen moet opvangen als ik ga werken? Het zou van de zotte zijn.

Ik ben mijn moeder enorm dankbaar voor haar hulp. Nu mijn tweede kind is geboren en ze vrij onrustig is, stuur ik mijn zoon regelmatig een dagje naar mijn ouders. Zij blij, mijn zoon blij en ik ook. Want ik heb ietsje meer rust en dat heb ik gewoon nodig.

Liever geen kinderopvang

Ik heb voor mijn opleiding tot Pedagogisch Werker stage gelopen in de kinderopvang. Elke opvang is anders, en ik wil niet beweren dat waar ik stage liep de kinderen slecht werden verzorgd. De leidsters zijn er lief, maar met een groep kinderen is het lastig veel persoonlijke aandacht te geven. Vooral in een groep dwarse peutertjes is het lastig. Met je kind op de opvang heb je maar te vertrouwen dat de hygiëne goed is, dat de kinderen goed te eten krijgen, dat ze tijdig verschoond worden… Het zou zo moeten zijn, en op mijn stage was dit ook het geval, maar ikzelf zou me hierover gek maken. En hoe je het wendt of keert, leidsters zijn anders dan je oma. De band is anders. De liefde is anders.

Wat me vooral dwarszit is dat je kind niet volledig naar wens kan worden verzorgd op de opvang. Zo was er een peuter die geen suiker mocht, maar als er jam op tafel stond bij de lunch en hij wilde graag een boterham met jam, dan kreeg hij dat. Of wanneer de kinderen een koekje kregen, kreeg hij weleens ook een koekje. Of limonade. En dan was dit een opvang die promoot gezond eten hoog in het vaandel te hebben staan. Bij mijn moeder weet ik hoe ze voor mijn kind zorgt, ik weet dat ze eerlijk verteld wat ze doet en ik kan haar vertellen wat mijn zoon wel en niet mag. De kinderopvang is een mooie voorziening, maar ik zou niet mijn kind daar naartoe laten gaan.

Daarbij gun ik mijn kinderen een goede band met hun grootouders. Ik hoop dat ze later uit zichzelf vaak en graag bij mijn moeder op bezoek gaan. Ik heb dat nooit gehad. Dat mijn kinderen naar mijn moeder kunnen is een groot zegen en ik verkies ten alle tijden mijn moeder boven de opvang. Sinds hij twee maanden is gaat hij naar zijn oma en slaapt hij daar regelmatig. Hij had er nooit problemen mee. Een dagje oma en opa is een volgepland dagje, maar altijd komt mijn zoon blij thuis.

Betaalde oppas-oma

Later, als ik oma mag worden, zou ik niets liever willen dan zoals mijn moeder altijd klaarstaan en opvang bieden als het nodig is. Echter, ik vrees dat de luxe die ze mij kan bieden, ik niet aan mijn kinderen kan bieden. Mijn moeder heeft het financieel goed, ze hoeft geen geld voor het oppassen. Geld die we helemaal niet kunnen uitgeven. Ik ben jong moeder geworden, de kans dat ik jong oma word is vrij groot. Waarschijnlijk zal ik tegen die tijd werken, simpelweg omdat het moet. Hoe graag ik zou willen oppassen, er moet geld ergens vandaan komen. Het zou alleen kunnen, denk ik, als ik betaald zou worden voor het oppassen. Het voelt niet goed, het idee alleen al, maar als ze toch moeten betalen voor kinderopvang, is de keuze voor mijn kinderen wellicht geen moeilijke. Ik hoop dat ze dan graag voor mij als oppas-oma kiezen. Met flexibele opvangtijden, voor een kleine vergoeding, met logeermogelijkheden. Op de manier zoals mijn kinderen graag willen dat ik hun kinderen verzorg en opvoed.

Heldinnen

Aan alle oppasende oma’s, zowel betaald als gratis: jullie zijn heldinnen. Jullie verdienen stuk voor stuk een lintje. Jullie blijven jullie kinderen steunen en hulp bieden, en dat is een groot goed. Mijn moeder is een geweldige oma, mijn zoon is dol op haar. Ze is zijn tweede moeder. Ze pakt mijn zoon op en neemt hem mee, hij volgt gedwee en is mij gelijk vergeten. Heerlijk om te zien. Maar oma’s die niet kunnen oppassen, of het niet willen, het is te makkelijk oordelen. Ergens bergrijp ik het wel, en ergens zou ik zomaar zo’n oma kunnen zijn hoewel ik dat niet wil. Dus beter houden we op met oordelen en met verdedigen, beide zijn onnodig en voegen niets toe. Je bent immers geen slechtere oma als je niet oppast. Je ziet je kleinkinderen veel minder, maar wellicht doe je dan juist voornamelijk leuke dingen en creëer je fijne herrineringen voor later.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *