Moederleven | Persoonlijk

Weer aan het werk… maar geen zin

25 oktober 2017

 

Werken is voor mij een vanzelfsprekendheid. Na de geboorte van mijn zoon ging ik al spoedig op zoek naar werk en na twee maanden ging ik aan de slag. Niet met een, maar met twee banen tegelijk. Nu mijn dochter aan onze gezin is toegevoegd, en ik nog verlof heb, voel ik dat het nu anders is. Ik wil gewoon niet weer aan het werk. Ik wil mama zijn.

Vanzelfsprekendheid

Voor mij is werken een vanzelfsprekendheid. Ik ben samen met mijn man verantwoordelijk voor het inkomen. Daarbij wil ik financieel niet (te veel) afhankelijk zijn. Als ik boodschappen ga doen, of een nieuwe kleding wil kopen, wil ik niet mijn hand bij mijn man moeten ophouden en vragen om geld. Voor de geboorte van mijn zoon werkte ik door tot 37 weken zwangerschap. Ik voelde me prima en had geen zin om thuis te zitten. Na de geboorte ging ik al gauw op zoek naar werk. Door de komst van mijn kind was ik moeder geworden, maar alleen maar mama zijn wilde ik niet. Ik wilde ook wat anders doen. Ik wilde me verder kunnen ontwikkelen. Ik wilde contact hebben met mensen. En, vooral, ik wilde ook zorgen voor inkomen. Ik was mama geworden en ook financieel ben ik voor mijn zoon afhankelijk. Vanuit huis ging ik rustig zoeken naar vacatures en ik schreef me in bij verschillende uitzendbureaus. Het is mijn geluk geweest dat het voor de zomerperiode was en ik jong ben. Vanwege mijn leeftijd is waarschijnlijk vermoed dat ik een student ben die in de zomer wel kan werken, omdat vaste krachten op vakantie zijn. Twee uitzendbureaus hebben mij gebeld en bij beiden ben ik op gesprek geweest. Voor beide uitzendbureaus maakte het weinig uit dat ik een kind had. Beide banen hadden wel wat, maar waren ook niet ideaal. De een was wat zekerder en meer voor de lange termijn, maar bood me te weinig uren. De andere baan was fysiek zwaar werk waarbij ik vroeg moest beginnen. Na enige overwegingen besloot ik beiden banen aan te nemen. Ik had het geluk om via twee uitzendbureaus te mogen werken en dat deed ik dan ook. Ik werkte twee, drie diensten bij het fysiek zware werk en ik werkte twee, drie korte diensten bij de andere baan. Ik gaf elke week mijn beschikbaarheid door en zo ging het prima. Hoewel ik twee banen tegelijk had, heb ik nooit voltijd gewerkt. Mijn zoon was en is mijn prioriteit en in de eerste plaats ben ik moeder.

 

Tweede kind

Gedurende mijn zwangerschap werkte ik gewoon door. Ik stopte wel met het fysiek zware werk. Ik was te moe en te misselijk om dat vol te houden, maar ook ging ik beginnen met een opleiding. Tot 36 weken heb ik gewerkt, maar deze keer is het me enorm zwaar gevallen. Ik voelde me uitgeput. Gelukkig kwam mijn dochter al met 38 weken en 2 dagen zwangerschap. Na een mooie, heerlijke eerste week, hebben we een onrustig kind. Ze is nu 6,5 week oud en ik ben uitgeput. Dit zal waarschijnlijk voor een deel bepalen dat ik nergens zin in heb, en dus ook niet om te gaan werken. Maar, los hiervan, is er een gevoel dat al een aantal weken aan het zeuren is. Een gevoel dat tegen me zegt dat ik thuis wil zijn, voor mijn kinderen wil zorgen, dat ik niet weg wil zijn van ze. Een gevoel dat botst met het realistische besef dat er ergens geld vandaan moet komen. En als ik de opleiding straks niet oppak, komt er ook geen diploma. Ik zit met een tweestrijd en ik weet dat mijn gevoel uiteindelijk zal verliezen, omdat er geen andere optie is. Toch overweeg ik om na mijn opleiding bij mijn kinderen te blijven. Ze zijn maar een keer klein en ik wil de moeder zijn die er voor ze is.

 

Herken jij in het verhaal? Wilde je graag weer aan het werk of bleef je liever thuis? Praat mee!

Geef een reactie